Hij mag naar huis!

26-29 november 2020

Weet even niet waar ik moet beginnen. Er zijn een paar dagen verstreken waarin veel dingen gebeurd zijn en eigenlijk ook niet.

Donderdag kwam ik op de kliniek en Sleipnir was eigenlijk wel lekker zichzelf. Wilde graag wandelen en naar de paddock en lijkt goed te eten. Dus kwam Julie met het voorstel vrijdag weer een gastroscopie uit te voeren om te zien waar we staan met zijn maag. Yeah!! Ergens gaat mij nu het gevoel bekruipen dat hij misschien wel binnenkort naar huis mag. Man wat vind ik het spannend en wat ben ik blij dat we al zo’n eind zijn met hem.

Vrijdag begin van de middag belde Julie met de uitslag van de gastroscopie. Eigenlijk alleen maar goede dingen. Zijn maagzweren, als gevolg van de horzellarven, zijn rustig en het klierloze deel ziet er erg netjes uit. Op de rand naar het klierrijke deel (Margo plicatus) waar de meeste horzellarven zaten ziet het er netjes uit, geen horzellaven meer en weinig schade van hun aanwezigheid. In het klierrijke deel zat een plak die zorgelijk was en deels afgestorven weefsel, deze plek is vele malen kleiner geworden en ziet er rustig uit. Nog wel wat rood, maar dit zal verder moeten “genezen”. De schade in zijn keel van het sonderen ziet er ook rustig uit. Super nieuws dus.
Ze zijn ook nog even zijn luchtpijp ingegaan omdat hij steeds wat hoest, hier zien ze dat hij gevoeliger is dan andere paarden. Dit is iets waar we op moeten blijven letten, maar nu niet direct iets aan moeten doen.

Toen ik ’s middags in de kliniek kwam heb ik eerst geholpen met het laden van een paard. Dit zijn van die dingen die ik super vind om te doen, als ik er voor kan zorgen dat ik de rust en het vertrouwen weer een beetje terug kan krijgen. Natuurlijk sta je op de kliniek en moet het paard gewoon naar huis, dus een volledige trailerlaad sessie wordt het niet. Maar wat word ik er blij van als het uiteindelijk toch lukt met meer rust en het aanwezig blijven van het paard (ipv afsluiten van de situatie). En het grootste cadeau hierin is dat het paard uiteindelijk zelf ook heel trots was en lekker bij me wegkroop uit vertrouwen, dankbaarheid, rust en liefde.

Anyway terug naar mijn grote vriend, die ze inmiddels even lekker voor me in de paddock hadden gezet. Die slimmerd snapt heel goed wat ik aan het doen was (in de gang voor zijn stal) en kan hierin mij dan ook wel even laten ofzo. Dit klinkt misschien gek voor sommige mensen, maar ik merk dit echt aan hem. Sleipnir en ik zijn beide echte helpers en kunnen elkaar hier erg de ruimte in geven en begrip hebben. Toen ik eenmaal klaar was vond hij ook wel dat het tijd was voor hem en was me luidkeels aan het toe zingen uit de paddock toen ik floot. Echt wat een heerlijk paard heb ik toch.

Oké en nu Julie zoeken om, zoals afgesproken, verder te babbelen. En toen stond ik te stuiteren. Hij mag naar huis! Hij mag naar huis! HIJ MAG NAAR HUIS!!! Het gaat eigenlijk wel gewoon heel erg goed, dus is hij er wel klaar voor om naar huis te gaan. YEAH!!! Spannend! Geweldig! Feest! En ook wel een beetje eng.
Gezien het al einde van de middag was en toch geen trek auto bij me had hebben we afgesproken dat ik hem de volgende dag kon halen. Dat geeft mij de rust en ruimte om thuis alles klaar te maken en heb ik hem met nog een paar uur daglicht thuis, ipv gelijk in het donker.

Zaterdagochtend ben ik redelijk op tijd gaan voeren en de track en paddocks gaan voorbereiden op zijn terugkomst. Zo rond half 10 was ik in de kliniek om hem op te halen. Wat een feest! Het laden ging op zijn Sleips, super makkelijk en tijdens de rit heeft hij zich voorbeeldig gedragen. Mijn held!
En daar waren we, tegen half 12. Ik deed de trailerdeur open en hij was een beetje beduusd dat we thuis waren en bleef eerst in trailer staan. Maar toen het echt landen waar we waren kwam hij voorzichtig uit de trailer gestapt. Loá had het eerst nog niet door, maar toen dat kwartje viel kwam ze met een turbo telgang naar voren gerend. Blije pownies! (En het nieuwe paard, wat vindt hij daar van? Zoals ik al dacht, prima dat ze er naast staat, interessant, maar geen reden tot paniek of bazigheid.)
’s Middags was een beetje een aan een schakeling van klusjes in de wei, mensen en gewoon genieten van een Sleipnir die thuis is. Ik was om half 4 zo moe dat ik als een blok in slaap gevallen ben op de bank en blijkbaar het een en ander moest processen, gezien mijn gesnurk (volgens Marcel).

Zondagochtend op tijd eruit om te voeren. Dit ging er goed in, maar vermoedelijk door de combinatie overgang naar huis, toch iets meer te eten en alles wat verwerkt moet worden had hij tegen half 11 toch zichtbaar buikpijn. Dus ben ik lekker even een klein rondje bos met hem gaan wandelen. Hier kwam op een bepaald punt best wat lucht naar buiten en was hij daarna lekker voorwaarts en vrolijk. Hij is tot half 3 een beetje blijven kwakkelen met buikpijntjes, liggen, iets schrapen en geen eetlust gebleven. Heb in de tussentijd toch nog even naar de kliniek gebeld, maar die zeiden ook al dat hij waarschijnlijk moet wennen. En zolang het niet tegen zielig aan gaat zitten is het oké en anders toch even buscopan sluipen zonder pijnstilling. Colosan mocht sowieso, dus dat heb ik hem gegeven. En nu staat hij lekker met Lóa weer te eten. Pfff gelukkig maar.

Nu deze stijgende lijn voortzetten en goed voor elkaar blijven zorgen. Volgend weekend kom Anne te kijken wat we allemaal voor hem kunnen doen op natuurgeneeskundig gebied. Maar nu eerst even lekker thuis landen en weer aarden.

S- Hallo Iris, waar zijn we nu dan?
I- Nou Sleip we zijn thuis.
S- Echt?!

Hallo, wie ben jij?

Zien eten doet eten?!
Thuis eet hij het wel he.
Echt jongen 80 kg later een voer.

De kudde compleet. Althans nog even in 2 groepjes.

Zondagochtend in het bos!

Login

Lost your password?