We hadden het zo graag anders gezien, zeker na de stapjes die hij maakte sinds zijn thuiskomst. Maar gisteravond wist ik dat het mis was, meer dan ooit.
Mijn allerliefste zielsmaatje, mijn spiegel, mijn bijzondere Sleipnir is niet meer. We hebben hem vanmorgen met alle liefde en compassie voor hem laten gaan. Het is genoeg. Je hoeft niet meer te vechten en sterk te zijn. Het is goed zo.
Hij heeft al die jaren zo voor mij gezorgt, mij persoonlijk laten groeien en me laten verbinden met mezelf. Nu moet ik voor hem kiezen en hem in dit lichaam laten gaan.
Lieverd, we zullen altijd verbonden zijn, deze band is meer dan dit aardse leven. Jij bent een stukje van mij en ik een stukje van jou. Mijn kleine, grote held!
🙏🏼
—-
Het is goed zo, hoe pijnlijk ook voor wij die achter blijven.
Zijn dikke darm was licht gaan lekken. Enige alternatief was open maken en vandaaruit verder. Maar daar ga ik hem niet meer aan blootstellen. Hij heeft al genoeg voor zijn kiezen gehad.
Intens verdrietig zijn we, maar dit is het enige juiste om voor hem te doen. We hebben het geprobeerd, maar hier ligt de grens waarop ik hem bescherm. Hoe moeilijk dat ook is.
—-
Op een later tijdstip wil ik graag verhaal doen over wat er nou allemaal precies gebeurd is de afgelopen 1,5 jaar met dit als gevolg. Zeker omdat er denk ik een lering en een bewustzijn uit gehaald kan worden voor iedere paarden eigenaar. Maar voor nu is het nog te veel voor me. Eerst even tijd voor mijn verdriet en het verwerken van het missen van mijn maatje.

Login

Lost your password?